Sadece kendi evimde görüşüyorum; dışarı çıkmıyorum, kapıdan içeri adım atar atmaz kapı arkamdan kilitleniyor. Tenim incecik, parmaklarım omuzlarında ağırlaşmadan önce hafif bir misk kokusu bırakıyor, sonra yavaşça kayboluyor.

İstiklal’in kalabalığından sıyrılıp Tünel’e doğru inerken bile aynı iz sürüyor; asansörün içinde iki nefeslik bir an yetiyor tenimin kokusunu bırakmaya. Çıkışta kapıyı çarpmadan, sadece “güle güle” diyorum.